Erkenning tegen elke prijs? De Palestina waanzin en de gevolgen ervan
dec
Foto: Zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties ter ondersteuning van een tweestatenoplossing. September 2025 – New York
Het was als een tsunami: Groot-Brittannië, Australië en Canada kondigden aan een Palestijnse staat te zullen erkennen. Frankrijk, België en Portugal volgden. Tegelijkertijd waren er landen die heel duidelijk maakten dat ze dit voorbeeld niet zouden volgen – althans niet op dit moment – zoals Japan en Nieuw-Zeeland.
Toch is de balans ontnuchterend: van de 193 landen die bij de Verenigde Naties vertegenwoordigd zijn, hebben inmiddels 156 een Palestijnse staat erkend, dus ongeveer 80 procent van alle landen ter wereld. Toch moet men goed kijken. Uit opiniepeilingen in Groot-Brittannië en Australië blijkt duidelijk dat het besluit van de regeringen niet overeenkomt met de wens van de meerderheid van de bevolking. Sommigen zijn zelfs fel gekant tegen een dergelijke erkenning.
Als we bovendien naar de andere kant kijken: het uitroepen van de autonome gebieden onder het gezag van de Palestijnse Autoriteit tot een staat, maakt ze nog lang geen staatsentiteit. Deze in de jaren negentig kunstmatig door de Oslo-akkoorden gecreëerde entiteit mist verschillende kenmerken die een voorwaarde zijn om als staat te worden beschouwd.
Dat deze erkenning na 7 oktober niets anders is dan een beloning voor geweld en terreur, is even schokkend als het feit dat democratische staten op een dergelijke erkenning aandringen. Daarmee belonen ze bovendien een entiteit waarin sinds 2006 geen vrije en democratische verkiezingen meer hebben plaatsgevonden. Dat is even absurd als de bewering van de Franse president dat de Westelijke Jordaanoever niets met Hamas te maken heeft. Ter herinnering: Hamas won de reeds genoemde laatste verkiezingen in 2006!
Bovendien laten opiniepeilingen er geen twijfel over bestaan: als er nu verkiezingen zouden worden gehouden in de autonome Palestijnse gebieden, zou Hamas met een ruime meerderheid winnen. Wat voor een nieuwe ‘vriend’ met een vermeende staatsstatus deze westerse landen naar zich toe hebben getrokken, blijkt uit de eisen die de Palestijnse Autoriteit namens Palestina aan Groot-Brittannië stelt: de Britten moeten twee biljoen pond schadevergoeding betalen.
Wat dacht u van een onmiddellijke reactie op deze eis: de intrekking van alle vluchtelingenrechten voor miljoenen Palestijnen die al decennialang in behoorlijke woningen een leven opgebouwd hebben? AN